Zonder titel

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

Weemoed, verdriet, heimwee, droefheid, ik voel me troosteloos.

Prachtig, buitengewoon, fantastisch, de mooiste, de liefste, sociaal, hard werkend, sterk, krachtig, zo heb ik Jordy in herinnering.

Het verdriet overheerst, maar toch zal ik vandaag zijn leven eren zoals hij het heeft geleefd. Mijn tranen zijn vandaag privé. Ere wie ere toekomt, en vandaag is dat voor mijn Jordy.

Moederdag en 11 mei

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

Toen de kinderen nog klein waren, vond ik Moederdag wel iets hebben. De zelfgemaakte presentjes, gemaakt op school, die vol trots met glimmende gezichtjes aan je werden gegeven. Het ongeduld als je niet vroeg genoeg wakker was en de kinderen ervoor zorgden dat je dan maar wakker werd. Het springen op je bed, de knuffel, die lieve kleine armpjes om je heen, vol warmte en genegenheid. Hakkelend en verlegen werd het ingestudeerde gedichtje opgezegd. Het geven van een speciale plek van de cadeautjes of de hele dag dragen van een zelfgemaakte broche of armband, waar je dan heel voorzichtig mee moest doen, want de kleine handjes hadden niet altijd de benodigde stevigheid aan het maaksel gegeven.
In latere jaren zwakte dit gevoel af. Op school werd er niets meer gemaakt en de verplichting dat de kinderen een cadeau moesten kopen, speciaal voor deze dag, hoefde voor mij niet. Geef mij gewoon tussendoor in het jaar maar een keer een bloemetje, omdat je dit wilt en leuk vind en niet omdat het juist op die dag speciaal moet.Zo was ik zelf ook richting mijn eigen moeder. Zo af en toe in het jaar nam ik wel eens een bloemetje mee, maar op Moederdag zag ik dat niet zitten. Zij wist ook hoe ik daar over dacht. Nu, met een enigszins schuldig gevoel, denk ik dat ze het toch niet zo leuk heeft gevonden. Ze was nog van de generatie die deze dag wel belangrijk vond.

Nu, sinds vijf jaar, weet ik dat Moederdag ook voor mij alsnog een belangrijke dag is geworden. In 2009 viel deze dag op 10 mei. De dag dat ik niet thuis was maar de dag ervoor op vakantie naar Tunesië was gegaan. Met de wetenschap dat er thuis 2 lieve zoons zaten die ook wisten dat deze dag voor mij (toen nog) niet veel betekenis had. Die mij wel, zo hoorde ik later van de jongste, bij thuiskomst een week later alsnog met een presentje voor Moederdag hadden willen verrassen. Het is allemaal nooit meer doorgegaan.
Moederdag heeft voor mij voor altijd een verdrietig insteek gekregen. Er is sinds 2 jaar geen moeder meer aan wie ik het bloemetje kan geven, maar er is ook geen oudste zoon meer die mij kan verrassen. Op 11 mei 2009 moest hij het leven verlaten.

11 mei 2014. Moederdag. Maar ook de 5e sterfdag van mijn lieve Jordy. Slechts 19 jaar mocht hij worden. Maar hoe oud ik ook worden zal, in mijn hart gaat zijn leven door.
Moederdag, dit jaar de zwaarste die ik ooit zal meemaken.

Grafschennis

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

IMG-20140328-WA00001 IMG-20140328-WA0001Het is even stil geweest, maar dat had zo zijn oorzaken. Er is in de afgelopen weken weer veel gebeurd. Het meeste daarvan had opnieuw te maken met Jordy,  de reden waarom ook deze site en blog is ontstaan.
Meest schokkend van alle gebeurtenissen was vorige week de ontdekking dat het graf van Jordy deels is vernield. Ik wil het niet groter maken dan het is, ik praat hier over een gelaserde foto in hardsteen die moedwillig doormidden is gebroken. Herstel is niet mogelijk. Al het overige is gelukkig nog intact. Naast het feit dat we al eerder hebben opgemerkt dat er wel eens dingen werden ontvreemd, hebben we misschien nog ‘geluk’ gehad dat het hierbij is gebleven.
Onze stille hoop dat het misschien toch nog een ‘ongelukje’ is geweest, is inmiddels vervlogen. Niemand heeft zich gemeld.
De verontwaardiging, ontzetting en boosheid hierover is echter enorm. De impact die dit op ons heeft, valt niet te beschrijven. Ook in onze directe omgeving merken we deze gevoelens op.
Het onbegrip voor dit soort daden is groot. Je blijft je afvragen wie zoiets doet, maar vooral waarom.
Onbegrijpelijk blijft voor ons de reactie van het kerkbestuur. Zij vonden het nodig om via de journalistiek te reageren. In het geschreven artikel, waarin Jordy en ik met name worden genoemd, laten zij weten goed uit te willen zoeken wat er is gebeurd en navraag te zullen gaan doen. Ik ben benieuwd hoe en wanneer ze dit hebben gedaan, want  met mij hebben zij geen contact opgenomen, terwijl we toch de direct betrokkenen zijn. Aan de andere kant, het valt binnen het verwachtingspatroon die wij als gezin na alle ellende van de afgelopen jaren al hebben meegemaakt met dit bestuur. Zonder personen aan te willen spreken, ik blijf hopen dat er ook nog ‘goeden’ tussen zullen zitten, als bestuur zijn ze geen knip voor de neus waard en weten ze absoluut niet met nabestaanden om te gaan.
De consequenties voor ons zijn ook behoorlijk. Buiten het financiële aspect om (het gaat heel wat kosten om een nieuwe tegel te laten maken en dit te laten plaatsen), hebben we nu de kriebels gekregen om nog weer nieuwe dingen te plaatsen, iets wat we met regelmaat deden. Toch moeten we ons hier overheen zetten, want we willen dat het er zo mooi mogelijk blijft. Bovendien is het maar de vraag of de nieuwe tegel voor 11 mei gemaakt en geplaatst kan zijn, als Jeroen en ik een mooie herdenkingsdag willen. Dat het dan mogelijk niet klaar is,  is eigenlijk nog wel het allerergste!
Het plan was er al om rond deze tijd alles bij Jordy weg te halen en mee naar huis te nemen voor een grote schoonmaak. Dit hebben we nu toch doorgezet. Steentje voor steentje hebben we al het grind wat er lag ontdaan van aarde en blaadjes en een nacht in schoonmaakmiddel laten weken. Nu is het afgespoeld en is de oorspronkelijke glans weer helemaal terug gekomen. Verse aarde ligt al klaar, evenals een paar voorjaarsbloeiers. Alle andere dingen die er lagen zijn ook geboend en blinken weer mooi.
Komende week gaan we alles weer terugplaatsen en zal het plekje van Jordy weer de rust uitstralen zoals wij dat voor ogen hebben. Het is te hopen dat dit zo blijft en we niet opnieuw voor nare verrassingen komen te staan.

Jordy is niet schuldig!

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

Geen gewone blog dit keer, maar een bericht welke ik openbaar heb gezet op verschillende social media.
Voor wie hier nieuw is en geen verdere achtergronden weet, zal dit bericht verrassend zijn. Maar na jaren strijd tegen de rechtsgang, wetten en het trachten de verantwoordelijke ter verantwoording te kunnen roepen, zijn wij moegestreden. Heel erg moegestreden.
Ik vind het echter wel noodzakelijk om nog één keer in het openbaar heel duidelijk te maken dat Jordy geen schuld had aan zijn ongeval, maar dat er een dader is, die jammer genoeg respectloos tegenover ons allen, zijn leventje gewoon voort blijft leven en zich niets aantrekt van het leed dat hij heeft veroorzaakt, zoals uit getuigenissen is gebleken.
Jordy is de dood ingejaagd en we kunnen zijn naam enkel via openbare wegen zuiveren.

Openbaar bericht

Wij hebben een ingrijpende en emotionele beslissing genomen, die ons niet onberoerd laat maar hopelijk wel wat rust zal gaan geven.
Zoals velen weten, zijn wij jarenlang bezig geweest om te proberen de ’vermoedelijke’ dader van het ongeval van Jordy voor de rechter te krijgen. Een heropend uitgebreid onderzoek van de toedracht alsook het opnieuw bestuderen van het technisch onderzoek, uitgevoerd door de marechaussee heeft justitie wel overtuigd, maar niet voldoende bewijslast gegeven om direct tot vervolging over te kunnen gaan. Het valt onder het gerechtshof van Arnhem en de officier van justitie durft de gang naar de rechtszaal niet aan. Verschillende gesprekken hebben wij hierover met hem gevoerd en in het laatste gesprek gaf de officier in eigen bewoordingen aan dat ‘deze zaak stinkt’ en ook hij overtuigd is van de schuld van de ‘vermoedelijke’ dader. Daarop hebben wijzelf een advocaat geraadpleegd en ook daar verschillende overlegsituaties gehad. Na uitgebreide bestudering van het dossier en technisch onderzoek, die wij nog steeds compleet in handen hebben, heeft de advocaat ons niet meer hoop op vervolging kunnen geven dan minimale kansen. Met daarbij de aantekening dat bij een eventuele rechtszaak we ook nog het risico lopen dat de ‘vermoedelijke’ dader wordt vrijgesproken. Iedereen, ook de officiële instanties, is overtuigd van de schuld van de ‘vermoedelijke’ dader en de onschuld van Jordy. De rechtsgang en wetten die wij in Nederland hebben belemmert ons echter om hem veroordeeld te krijgen, omdat de bewijslast miniem is. Bovendien zijn er getuigen die hun zwijgrecht belangrijker vinden dan een getuigenis afleggen, om redenen die voor hun privé zijn en ik hier dan ook niet zal noemen.
Ik blijf ‘vermoedelijke’ dader zeggen, omdat hij niet veroordeeld is. Maar dat hij schuldig is aan dood door schuld of doodslag, zoals het in juridische termen wordt aangeduid, valt niet te ontkennen. In mijn optiek is het de ‘vermoedelijke’ moordenaar van mijn zoon (juridisch gezien mag ik dit zo niet zeggen) die niet alleen het leven van Jordy, maar ook die van ons heeft verwoest.
Inmiddels zijn wij emotioneel (en financieel, want als slachtoffer draai je zelf voor alle kosten op) uitgeput en hebben wij besloten om niet meer verder te gaan. Nu staat van R. ( de vermoedelijke dader) bij justitie bekend als een gevaarlijk rijder die in zijn leven al betrokken is geweest bij vier ongevallen waarbij een dodelijk slachtoffer is gevallen. Dat is opmerkelijk veel, vooral ook omdat hij geen beroepschauffeur is. Of hij daar ook schuld aan had of niet, doet voor ons niet ter zake, het blijft zeer merkwaardig. Bij eventuele vrijspraak zouden deze gegevens uit zijn dossier kunnen verdwijnen, nu is er een kans dat als er nog iets voorvalt in het verkeer waar hij bij betrokken is dit bij onderzoek naar voren komt. Daar gokken we nu maar op. We wilden graag voorkomen dat er opnieuw een slachtoffer valt, maar de wet werkt niet daarin jammer genoeg niet mee.
Voor iedereen die het ter harte gaat; Jordy was niet schuldig aan het ongeval. Helaas was het ook niet een ongeluk, zoals soms op je pad komt. Jordy is moedwillig de dood ingejaagd en Tim is voor de rest van zijn leven moedwillig beschadigd, daarvoor zullen wij van R. altijd verantwoordelijk houden. Wij weten dat hij erg gelovig is en hopen dan maar dat hij later zijn verantwoording af moet leggen, tegenover wie hij dan ook komt te staan.

Bijpraten

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

In mijn vorige bericht heb ik beloofd om regelmatig met nieuwe blogs te komen. Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan, want als je niets spectaculairs meemaakt valt er niet zoveel te schrijven. De week heb ik gevuld met allerlei gewone dingen die iedereen doet, maar ook met het bedenken van een nieuw plan om mijn boek weer even in het nieuws te krijgen. Dat laatste is uitgemond in een samenwerking met iemand, waar ik nu nog even niets over kwijt wil. Uiteraard zal ik in een later stadium hier wel meer over gaan zeggen, maar we wachten eerst even de eerste ontwikkelingen af. Voor nu hebben we er in elk geval hoge verwachtingen van. Of die ook werkelijk waarheid zullen worden, gaan we vanzelf merken.
Voor vandaag heb ik nog niet zoveel plannen gemaakt. Ik zie wel wat er op me afkomt. Wel verheug ik me op vanavond, dan ga ik gezellig naar mijn jongste zoon om ons favoriete programma ‘wie is de mol’ te kijken. Zijn vriend en mijn partner vinden het helemaal niks, dus hebben wij besloten dat we een aantal afleveringen lekker met zijn tweetjes gaan zien. Speculeren over wie de mol zal zijn, wie de winnaar is en wie de verliezer. We kunnen ons daar echt in verdiepen en hopen uiteraard allebei dat we gelijk krijgen. Over een paar weken zullen we dat weten. Buiten dat programma om is het natuurlijk altijd gezellig om samen weer even bij te praten. Toen hij nog thuis woonde, kletste hij vaak de oren van mijn hoofd af, nu gaat er veel telefonisch. Maar vanavond weer even in het ‘eggie’, dat blijft toch het allerleukste.

Meld je ook aan op twitter

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

Met het verschijnen van deze nieuwe website ga ik voortaan mijn blogs hier plaatsen. Dat betekent dat de site http://angelamollers.blogspot.nl/ niet meer verder zal worden aangevuld met nieuwe blogs. Het blijft wel mogelijk om berichten terug te lezen voor wie dat zou willen.
4,5 jaar heb ik met regelmaat geschreven over het leven dat nu verder gaat zonder Jordy. Leuke en minder leuke verslagen wisselden elkaar af, maar liefst 162 berichten zijn er in die tijd verschenen. Ongetwijfeld zal die afwisseling op deze site ook plaatsvinden en blijf ik doorschrijven.
De vaste lezersgroep die er op http://angelamollers.blogspot.nl/ was, wil ik hierbij bedanken. Jullie respons en fijne reacties hebben mij steeds goed gedaan. Van harte hoop ik dat jullie met me meegaan naar deze nieuwe site en mijn berichten zullen blijven volgen. In je favorieten is er vast nog wel een plekje voor.
Als je graag op de hoogte gehouden wil worden als er een nieuwe blog verschijnt, nodig ik jullie uit om je aan te melden op twitter. Het adres is Dagmam@AngMollers. Ook zullen hierop mededelingen worden gedaan als er belangrijk nieuws valt te melden over mijn boek Dag mam…

Alweer ruim een week

Angela Mollers algemeen 2 Comments

Ruim een week staat deze nieuwe website nu op internet. Het aantal bezoekers is me bepaald niet tegengevallen en zelfs de verkoop van mijn boek is weer iets gestegen. Dat is toch altijd weer leuk. Tot nu toe bevalt de nieuwe drukkerij me goed en komen ze me helemaal tegemoet in de wensen die ik heb.
Ik heb wel al een paar keer de vraag gekregen of er nu alsnog een E-book komt met nu een goede uitvoering. Het was wel mijn plan, maar de liefhebbers hiervan moet ik nog even teleurstellen. Het juist omzetten naar een E-book blijkt een vrij kostbare aangelegenheid te zijn en dan moet ik er wel heel erg veel verkopen om alleen al een beetje quitte te kunnen spelen. Die verwachting heb ik niet, dus zie ik er voor dit moment nog even vanaf. Wie zich echter tevreden kan stellen met een pdf uitvoering, kan al wel terecht. Op de bestelpagina is het mogelijk om voor deze optie te kiezen. Let wel even op of je een e-reader hebt die dit bestand ondersteund!

 

De zoektocht

vi0r_28 algemeen Leave a Comment

Volgens internetonderzoek hoor ik naar schatting tot die kleine 70.000 schrijvers die in ons landje met regelmaat proberen een boek of verhaal te schrijven. Onbekend is het aantal half afgemaakte manuscripten die bij velen op de plank liggen te verstoffen en die naar alle waarschijnlijkheid nooit afgerond zullen worden. Ook bij mij liggen er een aantal, keurig geordend, te wachten op die voltooiing die er, zo weet ik nu, nooit zal komen. Toch is het me gelukt om er eentje wel tot een goed eind te maken, dusdanig zelfs dat ik het heb aangedurfd om er een boek van te laten drukken. Ik ben er niet mee naar uitgevers gegaan, waarbij je soms maanden moet wachten op een antwoord. Daar had ik geen zin in maar ook geen geduld meer voor. Mijn manuscript was klaar en moest worden omgezet in een boek.

De zoektocht naar een uitgever die mijn boek in eigen beheer kon uitgeven of een POD bedrijf was ik al in een eerder stadium gestart. De scheidslijn tussen deze twee benamingen en de verschillen in aanpak is me tijdens deze tocht nooit helemaal duidelijk geworden. Op het moment dat je gaat googelen naar dit soort bedrijven, zie je op je scherm pagina na pagina met bedrijven langskomen. Sommigen met onduidelijke sites, anderen met heldere uitleg over hun werkwijze. Er zijn bedrijven waar je, voordat je zelfs maar iets in handen hebt, heel veel geld moet betalen, oplopend tot soms wel € 2500,00, bij anderen ben je verplicht om een minimaal aantal boeken af te nemen (waarbij je dus ook een lekker sommetje kwijt bent). Daar wilde ik niet aan beginnen, want de mogelijkheid dat ik zelf met die voorraad zou blijven zitten vond ik heel reëel. Tenslotte ben ik een onbekende schrijfster en ik had niet de illusie dat ik met mijn boek een hype zou kunnen ontketenen.

Dit alles overwegend kwam ik uiteindelijk bij de uitgever mijnbestseller terecht. Een transparante site, duidelijkheid over de kosten en verdiensten, het sprak me wel aan. Voordat mijn boek klaar was, kreeg ik veel hulp van hun kant uit bij o.a. de realisering van de cover zoals ik hem wilde zien. Maar zodra het boek uit was gegeven, bleek het ineens veel moeilijker te zijn om nog ergens in ondersteuning te krijgen. Een jaar lang heeft mijn website niet goed gewerkt, klagen hierover hielp niet, want mijnbestseller hield vol dat het wel goed werkte (ondanks klachten van kopers). Het E-book dat was uitgegeven bleek totaal niet goed opgemaakt te zijn, erger, het was een aanfluiting. Hulp hierbij vragen was verspilling van energie, want dat kwam niet. Naarmate de tijd vorderde voelde ik me steeds ongelukkiger worden met mijn besluit om voor deze uitgever te kiezen. Veel hulp vooraf, maar zodra je boek er daadwerkelijk is, ben je een speelbal en met een beetje mazzel bij goede verkoop een goede bron voor het spekken van hun inkomsten. Al langer twijfelde ik door dit alles om over te stappen naar een andere uitgever, maar de problemen die dat met zich meebrengt hield me tegen.
Toch heb ik nu die overstap gemaakt. Het laatste zetje was de wijziging die mijnbestseller gaf aan de website en inloggegevens van de aangesloten auteurs, waardoor ik bijna al mijn gegevens kwijt ben. Bovendien voerden zij gelijktijdig een prijswijziging door (in hun voordeel) die zonder aankondiging vooraf werd uitgevoerd. Dit gaf voor mij de doorslag om echt over te gaan stappen.

Dus ging ik opnieuw op zoek. Opnieuw vergelijkingen maken en voor- en nadelen tegen elkaar afwegen. Jezelf vragen stellen, zoeken naar openheid bij de aanbieders. Van belang was o.a. dat het mogelijk moest zijn om niet alleen via mail, maar ook telefonisch contact te kunnen leggen. Overleggen en het gevoel krijgen dat ze nét eventjes dat beetje meer wilden aanbieden dan ik bij de vorige uitgever kreeg.
Die meen ik nu gevonden te hebben bij Pumbo. Het overstappen naar deze uitgever/drukker vergt veel werk. Mijn isbn moet worden veranderd, waarbij ik gelijk heb gekozen voor een eigen isbn, zodat de drukker niet meer wordt genoemd, waarmee ik tegelijkertijd mijn eigen uitgeverij heb gerealiseerd. Het boek moet deels herschreven worden, mijn visitekaartjes en de website moeten worden aangepast. Kortom, het is geen beslissing die je zomaar neemt. En nu maar hopen dat ik hiermee het juiste besluit heb genomen!