‘LOVE YOU’…………TOOOOOOOO!

Angela Mollers algemeen Leave a Comment

Vandaag, 16 juli, is het alweer de 10e geboortedag van Jordy die ik zonder hem moet doorbrengen.
De tijd is gevlogen, maar heeft voor mijn gevoel ook vaak stilgestaan.
In weerwil van al het verdriet, dat nooit zal verdwijnen, heb ik ook weer geleerd om het leven nieuwe invullingen te geven. Wie mij dat een tijd terug had voorspeld, had ik absoluut nooit kunnen geloven.
Als je het grootste verdriet hebt meegemaakt, ga je jarenlang een proces door die niemand echt zal kunnen begrijpen, behalve andere moeders die dit ook hebben moeten meemaken. Ook de mensen die heel dicht bij je staan kunnen dit niet, hooguit kunnen ze het benaderen omdat je elkaar zo goed kent.

Maar er zijn ook mooie en nieuwe dingen waarvan ik weer kan genieten. Ik ben tevreden met de kleinste dingetjes en onverwachtse gebeurtenissen. Bovendien heb ik geleerd om mijn verwachtingspatroon heel laag te zetten, waardoor tegenvallers of teleurstellingen eigenlijk niet meer aan de orde zijn of nauwelijks nog voorkomen.

Niettemin blijven dit altijd dagen die een zekere lading hebben. Het zal de rest van mijn leven zo blijven. Bladerend door foto’s, denkend aan heel vroeger, sta ik vandaag stil bij de gedachte dat het 29 jaar geleden de laatste ‘intieme’ dag was met mijn oudste. Nog een paar uurtjes zat hij veilig in mijn buik geborgen, hoe mooi was dat niet. Ondanks mijn ongeduld, want Jordy liet weken langer op zich wachten dan de bedoeling was. En wat was hij mooi! Oké, elke moeder zegt dat, maar ik weet zeker dat ik op dat moment de mooiste zoon had!

29 jaar geleden, op een zondag, zag mijn lieve Jordy voor het eerst het levenslicht. Dat het maar 19 jaar mocht duren, hebben we gedurende die jaren gelukkig nooit geweten.
Inmiddels heb ik me erbij neergelegd dat ik mijn kind alleen nog kan bezoeken als ik het kan opbrengen om naar zijn laatste plekje te gaan waar hij nu ligt, want die gang valt mij met de tijd steeds zwaarder.
Vergeten kan ik niet, een plekje geven aan mijn verdriet ook niet. Het leven een nieuwe invulling geven kan ik inmiddels wel. Ik wil niet meer stilstaan bij wat het nu had kunnen zijn, hoe het leven er anders uit had kunnen zien. Ik wil genieten van wat rest en dat is best veel.

Huilen om wat is geweest wil ik niet meer, maar soms overkomt het me zomaar.
(Glim)lachen om de herinneringen en met zoveel liefde aan Jordy terugdenken, dat blijf ik elke dag opnieuw doen, de rest van mijn leven.

De titel van deze blog geeft alles weer. Het waren de woorden die de jongens en ik vaak tegen elkaar zeiden en die ik op 16 juli 2009 op mijn hart heb laten zetten.

 

 

‘LOVE YOU’………………………………………………TOOOOOOOOO!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *